Dorothea Born vertelt in haar boek ‘Mijn indianennaam was Blanke Appel’ haar indrukwekkende verhaal over de tijd dat zij bij de Navajo-indianen in Monument Valley, in Amerika, woonde. Buitenstaanders worden niet zomaar geaccepteerd binnen de Navajo-cultuur. Dorothea mocht echter bijna twee jaar in het reservaat blijven nadat zij een relatie kreeg met de Navajo indiaan Jamison.

Unieke ervaring

Dorothea vertelt in het boek hoe zij Jamison als 25-jarige leert kennen tijdens een reis die zij in haar eentje door Arizona maakt. Een reis waar ze al van kinds af aan over droomt, omdat de interesse in de Navajo cultuur er al vroeg in zit. Tijdens een paardrijrit vraagt ze hem of ze mag blijven om te helpen met de paarden. Vastberaden om zich als een echte Navajo vrouw staande te houden, probeert ze zich zoveel mogelijk aan te passen aan ‘The Navajo Way of Life’. Het boek geeft de lezer een uniek kijkje in deze fascinerende cultuur. In een traditioneel leven, zonder stromend water en elektriciteit. Dorothea: “Het voelde als thuiskomen. Wat voor impact deze ontmoeting precies zou hebben op mijn leven, kon ik toen nog niet overzien.”

 

Het boek is daarnaast ook een liefdesverhaal, over de liefde tussen een blanke westerse vrouw en een traditionele Navajo indiaan die samen vele culturele obstakels moeten overwinnen om bij elkaar te kunnen zijn. In het boek van Dorothea komen alle mooie, grappige, emotionele, bijzondere maar ook angstige momenten die zij meemaakte voorbij, zoals de ceremonies die gehouden werden door zijn familie om haar bij hem weg te drijven. Dorothea: “Het is mijn persoonlijke verhaal, een soort reisdagboek van een hele belangrijke periode in mijn leven. Mijn ervaringen hebben me gevormd en de rest van mijn levensweg bepaald. Ik zal altijd verbonden blijven met de Navajo cultuur en Monument Valley in het bijzonder.”

Ik heb als blanke westerse vrouw de unieke kans gehad om lange tijd op een traditionele manier, zonder stromend water of elektriciteit bij en met de Navajo indianen in Monument Valley te leven. Ik heb in de tijd dat ik daar woonde, geprobeerd me zoveel mogelijk aan te passen aan hun manier van leven; The Navajo Way of Life, met alle ongemakken en blunders, maar ook met alle emotionele en prachtige ervaringen die daarbij hoorden, vastberaden om me zo goed mogelijk als een echte “Navajo vrouw” staande te houden. Over mijn ervaringen en alles wat ik heb meegemaakt, heb ik nu een boek geschreven.

Door bij de Navajo indianen te leven, heb ik van binnenuit heel veel over deze fascinerende cultuur geleerd, maar mijn boek is niet alleen een boek over de Navajo indianen en hun manier van leven. Mijn boek is veel meer dan dat. Het is mijn persoonlijke verhaal, een soort reisdagboek van een hele belangrijke periode in mijn leven, maar ook een liefdesverhaal. Een liefdesverhaal tussen een blanke westerse vrouw en een traditionele Navajo indiaan, die samen vele obstakels, zowel binnen de cultuur, als binnen de familie én binnen hun relatie moesten zien te overwinnen om bij elkaar te kunnen zijn. Een verhaal over een unieke ervaring van een blanke vrouw die er alles voor over had om haar passie, haar droom én haar grote liefde, te volgen.

Mijn persoonlijke verhaal lag altijd veilig in mij verborgen te wachten om op een dag verteld te worden...Nu is het tijd…

Mijn boek is af en mijn verhaal is geschreven. Dus als je nu eens écht wilt lezen over hoe de Navajo’s nu nog steeds leven en hoe zij omgaan met tegenslagen, ziekte, familie, tradities, ceremonies, blanken en gewoon de dagelijkse zaken, zoals werk en geld? Ben je nieuwsgierig naar hoe moeilijk en lastig, maar ook hoe mooi en bijzonder het voor mij was om me aan te passen aan The Navajo Way of Life? Laat me je dan meenemen achter de schermen van een fascinerende cultuur en je van binnenuit in plaats van buitenaf vertellen over de Navajo indianen.

Recensies

error: Content is protected !!